میزان حضور مردم در این شب‌ها به قدری است که انسان تازه می‌فهمد وقتی امام شهید فرمودند «اگر چنانچه حادثه‌ای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله با حوادث و کار را مردم تمام خواهند کرد» دقیقاً به چه چیزی اشاره می‌کردند.
این بار در تجمع خیابان هفت‌تیر مشهد شرکت کردم و نکاتی را که از این جمعیت گسترده به ذهنم می‌رسد، با شما در میان می‌گذارم.
۱. بخش قابل توجهی از جمعیت را خانواده‌ها تشکیل می‌دهند؛ خانواده‌هایی که در این هوای سرد فرزندان خردسال و حتی کودکانشان را هم در کالسکه همراه خود آورده‌اند. با خودم فکر می‌کنم چقدر خوب می‌شد اگر فضا یا امکانی برای شاد کردن دل این کودکان وجود داشت. با یک بیسکویت، چراغ اول را روشن می‌کنم و هر کجا کودکی را می‌بینم، یک بیسکویت به او می‌دهم. خاطرات خوش کودکی من در حرم مطهر رضوی از همین بیسکویت‌ها و شکلات‌های خادمان شروع می‌شود. مگر اینجا حرم نیست؟ مگر این مردم برای دفاع از حرم مطهر اینجا نیامده‌اند؟
۲. باز هم تیپ‌های مختلف و تنوع پوشش خودنمایی می‌کند. با پرچم ایران می‌آیند وسط جمعیت و عکس می‌گیرند و دوباره می‌روند کنار هم می‌ایستند. شاید همین کنار هم بودنشان پیامی است که ما همان‌طور که هستیم، پشت ایران ایستاده‌ایم. به این فکر می‌کنم که جدا از این مصاحبه‌های رسمی و شعارهای تکراری بروم و روایتی بدون قاب‌بندی از پیش تعیین شده از آن‌ها را ارائه بدهم. این تنوع و این حمیت در دفاع از کشورشان، فرصتی بی‌بدیل برای تولید مستندهایی از جنس روایت فتح است.
۳. شعارهای متحد بلندگوها که تمام می‌شود، مردم در هر نقطه به صلاحدید خودشان شعارشان را فریاد می‌زنند. شعارها آنچنان متفاوت نیست؛ اما نقطه‌زن است؛ یعنی اشاره‌های صریحی به تداوم انتقام از دشمن یا نقد برخی از مواضع حکمرانان در داخل دارد؛ گرچه بیان‌ها در چارچوب ادب سیاسی است. از همین منظر در مسیر برگشت دور میدان آزادی و در کنارگذر بزرگراه شهید کلانتری، خانواده‌ای پنج نفره را دیدم که به تنهایی پرچم به دست ایستاده‌اند و برای خودروهای عبوری پرچم تکان می‌دهند. کاش می‌شد آن‌ها را هم روایت کرد.
وقتی از میان جمعیت برمی‌گشتم، بیش از هر چیز به همین تصویرها فکر می‌کردم؛ به کالسکه‌ای که میان جمعیت آرام جلو می‌رفت، به کودکی که با گرفتن یک بیسکویت ذوق می‌کرد، به جوان‌هایی با سلیقه‌ها و ظاهرهای متفاوت که زیر یک پرچم کنار هم ایستاده بودند و به خانواده‌ای که در حاشیه بزرگراه، تنها؛ اما محکم پرچم تکان می‌دادند. شاید حقیقت این تجمع‌ها نه فقط در شعارها که در همین صحنه‌های کوچک و صمیمی پنهان است.
اینجا آدم می‌فهمد «مردم» یعنی چه؛ مردمی که هر کدام با روایت و دغدغه خودشان آمده‌اند؛ اما در یک نقطه به هم می‌رسند؛ ایستادن پای ایران. همین کنار هم ایستادن، همین حضور بی‌تکلف و بی‌دعوت رسمی، همان چیزی است که امام شهید از آن سخن می‌گفتند؛ مردمی که وقتی پای حادثه و دفاع از کشور در میان باشد، خودشان به میدان می‌آیند و کار را تمام می‌کنند.